Source: Palet magazine april/mei 2006
Gedreven, eigenzinnig, sprankelend, onbevreesd en komisch. Zoekend naar de juiste formulering om de volgende wildlife schilder te omschrijven, schieten mij deze woorden als eerste te binnen. Ik heb het over Renso Tamse, wildlife schilder pur sang. Op zoek naar de energie, de aantrekkelijke en gevaarlijke spanning tussen mens en dier, maakt hij ons getuige van zijn emoties en laat hij ons deelnemen aan zijn belevenissen.
Renso Tamse (31) is als een jonge hond onder de wildlife kunstenaars. De Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam kon hem niet beroeren. Volgens hem worden kunstenaars geboren, niet gecreëerd. Wat niet wil zeggen dat je kunst niet kunt leren. "Talent is voor 99% gelijk aan interesse. Als je genoeg interesse hebt, kun je heel veel leren. Dan heb je ook het doorzettingsvermogen dat daarbij nodig is. Ik schilder trouwens ook wel eens iets anders dan wildlife hoor. Vrouwen zijn bijvoorbeeld bijna zo fascinerend als wildlife", zegt hij lachend.
"Humor is belangrijk"
Hoewel je het niet direct zou verwachten zijn de schilderijen van Tamse allemaal aquarellen. Zijn mediumkeuze is met name gebaseerd op zijn karakter. "Ik heb geen geduld om te wachten op het drogen van olieverf. Acryl vind ik onpraktisch als het gaat om transparante lagen over elkaar en wanneer je scherpe lijnen in elkaar wilt laten overvloeien. Het uitproberen en aanklooien met simpele waterverf is nooit opgehouden, alleen het materiaal is beter geworden. Trouwens, als je een centimeter uit mijn werk haalt en het opblaast tot een meter, zie je echt wel een aquarel." En dat is niet het enige dat je kan opvallen als je een werk van Tamse van dichtbij bekijkt. De ogenschijnlijk realistische beelden krijgen een heel andere wending als je de humor van de maker ontdekt. Als je zijn doeken namelijk goed bekijkt, kun je beloond worden met bijvoorbeeld een cartoonmug of het beeld van een vrouw in een rots. "Humor is belangrijk, het leven is al serieus genoeg. Bovendien helpt het me om door te kunnen gaan met een saai stuk vacht waar geen eind aan lijkt te komen. Soms heeft het te maken met een emotionele gebeurtenis die ik een plek probeer te geven." Af en toe zien mensen het uit zichzelf, soms geeft hij het grapje prijs, maar niet zelden is hij enige die glimlacht.
Tamse heeft een speciale band met dieren. Hij werd als kleine jongen veel meegenomen naar mooie natuurgebieden. "Ik benaderde de dieren rustig, waardoor zij mij sneller accepteerden dan andere kinderen. Dat geeft een raar soort goed gevoel en wekt nog meer interesse." De dieren die Tamse schildert variëren van veldmuisjes en zwanen tot lynxen en slechtvalken. Het zijn meestal jagers. Volgens Tamse stralen roofdieren een bepaalde spanning uit, een trillende energie. "Ik zie in alle dieren wel iets moois of iets ongrijpbaars. Maar wolven fascineren mij het meest. Ze zijn echt heel wild, net als lynxen overigens. Ze hebben wilde kleuren en lijken door je heen te kijken, te snappen wat jij niet snapt."
"Denk je dat je verdwaald bent, kom je toch een weg met borden tegen"
Voor inspiratie reist Tamse geregeld naar oorden als Noord-Amerika, Tsjechië, de Franse Pyreneeën en Scandinavië. De natuur is daar nog redelijk ongemoeid gelaten, waardoor de flora en fauna goed tot hun recht komen. "Ik heb op dit moment een sterke voorkeur voor het wat koelere noordelijk halfrond, al weet ik niet precies waarom. Misschien zijn het de bergen en de bossen, het pure, het ongerepte." Van een ongerepte natuur is volgens Tamse in Nederlandse geen sprake meer. "In Nederland kun je helaas niet verdwalen. Denk je dat je verdwaalt bent, kom je toch weer een weg met borden tegen."
"De arrogantie van mensen om dingen te verbeteren, kun je maar beter vergeten"
Alle schilderijen van Tamse zeggen iets over hem zelf. "Ik maak elk werk uit een bepaald gevoel en leg er een stukje van mezelf in. Dat kun je onder meer zien aan compositie, kleur onderwerp en tederheid. Als het wat minder met Renso gaat, ben ik geneigd om sobere kleuren te gebruiken. Geluk en vrolijkheid zie je terug in heldere of felle kleuren. Het is heel persoonlijk."<br/>
Als wildlife kunstenaar boots je altijd iets na dat al bestaat, je bepaalt hooguit de plek waar het plaatsvindt en in welke omstandigheid. "Je kunt de situatie naar je eigen hand zetten, interessante composities neerzetten. Maar je maakt altijd iets na. De dieren zelf zijn al eens verzonnen. De arrogantie van mensen om dat te verbeteren, kun je denk ik maar beter vergeten. Bovendien is de meeste kunst gebaseerd op de natuur, maar in de natuur zie ik heel veel kunstige dingen, waar de beperkingen van de mens niet meespelen."
Zoals veel kunstenaars is Tamse nooit helemaal tevreden met zijn werk. Het resultaat komt soms in de buurt, maar is het nooit helemaal. "Mijn beste schilderij moet ik nog maken, maar ik hoop eigenlijk dat het nooit gebeurd. Als je daarna niet beter kan worden kun je namelijk net zo goed stoppen. Het is natuurlijk wel heel mooi wanneer mensen ontroerd zijn door jouw werk, als ze tranen in hun ogen krijgen. Dan weet ik even niet hoe ik moet reageren." Een ding blijft voorop staan, Tamse wil iets neerzetten dat hij zelf spannend of leuk vindt. Of dat nu om een sneeuwstructuur gaat, om snelheid, een bevroren moment of om glanzende ogen. "Als anderen ervan genieten is dat een beetje een cadeautje."
Sinds kort ligt er een boek van Renso Tamse op de planken onder de titel ‘Wild van Europa'. Het is het eerste in de serie ‘Wild van ...'. In dit debuutgeschrift neemt hij de lezer mee in zijn avonturen in Europese natuurgebieden. Er staan schetsen en afdrukken in van de Europese dieren die hij geschildert heeft en bij elke soort vertelt hij iets over zijn ervaringen met die dieren. Op dit moment is hij bezig met soortgelijke projecten en wat 'koninklijke'opdrachten.